در آموزش رعایت ویژگی های ذهنی و روانی کودکان ضروری است.سطح رشد ذهنی کودکان در سن های
مختلف را باید در نظر گرفت.کودک از مفاهیمی که شکل دیداری و قابل درک دارند لذّت می برد.
مفاهیم را باید عینی و مشهود کرد.فعالیت و مشارکت دانش آموز هر چه بیشتر باشد ، یادگیری او بیشتر است.
یادگیری بدون فعالیت صورت نمی  گیرد.باید از روش تدریس استفاده کرد.معلم اگر نقش انتقال دهنده داشته
باشد ، فعالیت دانش آموز به حداقل می رسد.معلم باید نقش هدایتگر را داشته باشد.مهم ترین عامل یادگیری
انگیزش است.هر چه انگیزه یادگیری افزایش یابد ، یادگیری بیشتر و بهتر انجام می شود.هیچ چیز به اندازه
احساس موفقیت  به موفقیت کمک نمی کند.آموزش باید از ساده به مشکل باشد:بخش خوانی–شمرده خوانی-
روان خوانی.موفقیت در اهداف ساده باعث تشویق فراگیر به ادامه یادگیری می شود.
اهداف باید قابل حصول و بر اساس میزان توانایی عموم فراگیران باشد.سطوح اولیه مربوط به عموم و سطوح
بالاتر مربوط به افراد ویژه با استعداد می باشد.بهره گیری از آموخته و تجربیات قبلی پایه و اساس فهم و درک
مطالب جدید است.معلم ابتدا باید تجربیات قبلی دانش آموزان را نظر گیرد.روخوانی قرآن را باید از سال اول
ابتدایی شروع کرد چون بازشناسی صامت ها و مصوت ها در کلمات قرآنی موجب تقویت سوادآموزی فارسی
می شود و هم معلم نباید دوباره این صامت ها و مصوت ها را به او بیاموزد و دانش آموز کلاس اولی از خواندن
کلمات قرآنی احساس لذت می کند و این امر موجب تشویق و تحسین او خواهد شد.
 
حس بینایی در خواندن نقش اساسی دارد ، پس باید در آموزش روخوانی قرآن از روشهایی بهره جست که نقش
اصلی در آنها را حس بینایی داشته باشد.(لوحه ی آموزشی) حس بینایی مهارت توجه و تمرکز را تقویت می کند
و برای رمزگشایی و بازشناسی ترکیب های قرآنی به کار گرفته می شود. حس شنوایی نیز در آموزش روخوانی
قرآن مناسب است ولی باید متأخر از حس بینایی مورد استفاده قرار گیرد ولی به کارگیری آن در یادگیری
تلفظ صحیح حروف و حرکات و سرعت بخشیدن به روخوانی مفید و ضروری است.(نوار آموزشی)
در فرایند یاددهی – یادگیری باید فراگیران مشارکت فعال داشته باشند یعنی معلم نباید کلمات و عبارات را
بخواند و دانش آموزان به تقلید از او بازگو کنند بلکه باید دانش آموزان با توجه به آموخته های خود بخوانند و
معلم آنها را هدایت کند وگرنه دانش آموز فقط کلماتی را یاد می گیرد که معلم در کلاس خوانده است.
تأکید بر مهارت های عملی بیشتر از مفاهیم نظری : توخالی نوشتن حروف به جای بیان قواعد حروف ناخوانا و ...
درابتدای آموزش از رسم الخط ساده باید استفاده کرد و پس از تسلط نسبی از رسم الخط معمولی استفاده کرد.
در مراحل بخش خوانی و شمرده خوانی تأکید اصلی در بهره گیری از حس بینایی است و هدف اصلی آموزش
قرآن در دوره ابتدایی توانایی خواندن قرآن است.
در فرایند آموزش قرآن بر خواندن خود دانش آموز تأکید شده است و از خواندن معلم و تکرار دانش آموز به
شدت نهی شده است.در مرحله روخوانی تقلید از نوار یا معلم غلط است ولی در روانخوانی تقلید مفید است.