1- توجّه جدّی به موضوع انس با قرآن کریم و علاقه به یادگیری
2- تعیین اهداف درس قرآن با توجه به اهداف آموزشی و پرورشی
3- تأکید بر روخوانی و روان خوانی
4- لحاظ کردن اهداف ابتدایی (تربیتی ، اخلاقی ، اجتماعی و ...) دردرس قرآن
5- جذّاب و دلپذیربودن روش تدریس و استفاده از هنر : نقاشی و ...
6- تأکید بیشتر بر مهارتهای عملی نسبت به نظری به ویژه در مهارتهای سمعی و بصری
7- انعطاف پذیری روشهای تدریس با توجه به شرایط : استفاده از تخته به جای لوحه و یا صوت به جای نوار
8- تأکید بر الگوگیری در آموزش قرائت قرآن : الگوگیری از نوار آموزشی به صورت عملی صورت گیرد.
9- مبتنی بودن آموزش روخوانی بر سیر سوادآموزی فارسی و استفاده از رسم الخط نزدیک به خط فارسی
10- اولویت روش تدریس فعّال و کار گروهی : معلم باید هدایتگر باشد.
11- استفاده از فنّاوری آموزشی متناسب با قداست قرآن : استفاده از آهنگ ها و ریتم های مناسب
12- ضرورت آموزش قرآن توسط معلم پایه : ارتباط با دیگر دروس – تنظیم فاصله بین جلسات و ...
13- توانایی آموزگاران با استفاده از شیوه های متنوع و مؤثر : روش تدریس تکراری نباشد
14- استفاده از زمان و فضای مناسب برای آموزش قرآن : درس قرآن نباید در ساعات آخر هفته قرار گیرد.
15- رعایت تعدد و فاصله بین جلسات تدریس در طول هفته
16- ارتباط با اولیای دانش آموزان در مورد اهداف ، روش تدریس و انتظارات یادگیری دانش آموزان
17- حفظ و تقویت منزلت و اهمیت درس قرآن در میان سایر دروس
18- پرهیز از سهل انگاری و سخت گیری های بی جا در ارزشیابی پیشرفت تحصیلی
19- توجّه به دو اصل تشویق و احساس موفقیّت در ارزشیابی
20- توجّه به اصل تفاوت های فردی دانش آموزان
21- دوربودن از محیط های اضطراب آور در هنگام ارزشیابی
22- جهت گیری ارزشیابی به سمت توصیفی