1- ارزشیابی مستمر و تدریجی است : پیوسته وضعیت دانش آموز مشخص می شود.
 
2- همه افراد باید خود را در معرض آزمون بدانند : این امر تلاش دایمی همه را به دنبال دارد.
  
3- توجه به تفاوت های فردی : امکانات و استعداد و توانایی هر کس متفاوت است.پیشرفت هر فرد را نسبت به
خود او باید مورد توجه قرار داد.توجه به سیر موفقیت فرد و آگاهی او موجب ترغیب و تشویق خواهد شد.
 
4- برجسته کردن نقاط قوّت دانش آموز : در ارزشیابی باید نقاط قوّت و مهارت کسب شده مورد توجه قرار گیرد
تا نقاط ضعف و کاستی ها.این امر موجب احساس موفقیت ، خودباوری و اعتماد به نفس می شود.  
 
5- دادن فرصت برای جبران کاستی ها : مثل آزمون الهی که مهلت توبه وجود دارد در ارزشیابی هم باید با
ملاطفت و مهربانی و همراه با راهنمایی های لازم دانش آموز را متوجه کاستی ها کرد تا جبران کرد.
 
6- ارزشیابی گروهی و تقویت مسئولیت : اگر ارزشیابی گاهی گروهی باشد حس مسئولیت افراد تقویت می شود.
حس همکاری ، صمیمیت ، دوستی و مشارکت بیشتر شده و از اضطراب و دلهره کاسته می شود.   
 
7- تقویت اعتماد به یکدیگر : معلم نباید در هنگام ارزشیابی روبرو و یا در کنار دانش آموز بایستد چون باعث
دلهره می شود.دانش آموز باید احساس آرامش کند .